Дөрөөнд нь ...

Нийслэлийн уяачдын холбоог шинэчлэн байгуулах тухай бага хурал өнгөрсөн бямба гарагт “Бишрэлт” зочид буудалд боллоо. Шинээр байгуулагдаж байгаа холбооны тэргүүнээр монгол төрийн наадамд дөрвөн үеэрээ морь айрагдуулсан гэх бахархалт түүхийн эздийн нэг М.Мөнхбаясгалан нэр дэвшиж, 100 хувийн дэмжлэг хүлээсэн. Тэрхүү шийдвэрээс хойш  төд удалгүй шинэхэн тэргүүнийг ММСУХ-ны Ерөнхийлөгч М.Энхболд батламжилсан “баярт” мэдээ ирж, хурлын төлөөлөгчид алга ташин баяр хүргэнэ билээ.
Харин би хувьдаа энэ үйл явдлыг арай өөрөөр харж байсан. Яаран баяр хүргэхээс илүүтэй “ямба нь бага, ял нь их бэрх албанд томилогдож байна даа” гэж хэлмээр санагдсанаа нуух юун.
Сая гаруй хүн амтай Улаанбаатар хотынхноос гадна Багануур,Багахангай,Налайх гэсэн алслагдсан дүүргүүдийн иргэд “нийслэл” гэх статуст хамаарагддаг. Өөрөөр хэлбэл М.Мөнхбаясгалан Монгол улсын нийт хүн амын талаас илүү хувьд ямар нэг байдлаар хамааралтай болж буй юм. Нүүдэлчин хэв шинжээ гээн суурьшмал амьдралд дасаад 100-гаад жил болж буй нийслэлчүүдэд морь, түүгээр дамжсан өв соёл гээчийг зөвөөр ойлгуулж, мэдрүүлэх гэдэг хэн дуртай нь хийх амар ажил биш.
Өөрөөр хэлбэл М.Мөнхбаясгалан болон түүний багийнхан бусдын адил уралдаан зохион байгуулах тал дээр бус, даяаршигдаж буй монголчуудад мориор дамжсан үндэсний өв соёл, түүх ёс заншил гээчийг ухуулах томоохон албанд томилогдож буй. 
Морин уралдаан гэдэг бэлтэй нэгний зугаа юу эсвэл монгол байхын дархлаа юу гэдгийг ялган сэнхрүүлж, басхүү үр хойчоо өмгөөлөн хамгаалах их үүргийг хүлээж байна хэмээн би хувьдаа ойлгож байгаа.
Шилэн аяганаас шингэн хар цай залгилж бус, мөнгөн аяганаас сүүтэй цай ойчиж өссөн дөрвөн үеийн удамт уяач танд их үүрэг оногдлоо.
Үр хойчоо хамгаалж, өв соёлоо дээдлэх үйлсэд тань амжилт хүсье.